تا ابد آوارهای امیدوار نخواهم ماند؛ اما تو سلانه سلانه قدم بردار. هیجانم را بر من ببخش و لبخند بزن، دویدن برای تو تنها تپش قلبی است در حالی که من باید روزی بیکاستگی از سینهات بیرونش بکشم.
کنارم نباش! برگرد. بگذار نساری در کرانهای منفک، بر نورِ تابناک خورشید غالب شود. سلامتِ چشمانم در سیاهی را بر من ببخش و لبخند بزن! روزی باید آنها را ببوسی و نور جز کوری هیچ برای من ندارد.
در کنارهٔ ساحل، فریادت در میان امواج را نخواهم شنید. غرق شو و از من کمک نخواه. نابودی خود را بر من ببخش و لبخند بزن! رعب از دست دادنت، خود وحشتی جداگانه است.
اما در بیابان و برهوت، قطرههای آب را تو بنوش و اینبار من تو را.. من جانم را از تو و تو جانت را از بینفسی میگیری...
محتوای ارائه شده در این سایت توسط کاربران تولید می شود و تستچی نقشی در تهیه محتوا ندارد بنابراین نمایش این محتوا به منزله تایید یا درستی آن نیست. مسئولیت محتوای درج شده بر عهده کاربر سازنده آن می باشد.
جهت اطلاع از قوانین و شرایط استفاده از سایت تستچی اینجا را ببینید.
اگر محتوای این صفحه را نامناسب یا مغایر با قوانین کشور تلقی می نمایید می توانید آن را گزارش کنید.
مینی؛آف 
درحال خوابیدن در میان نوشته های مینی💆🏼
:)))این باعث افتخاره مینیه
پینترستت باز میکنه؟
یه شب باز کرد الان نه متأسفانه..
زیبا و دوست داشتنی مثل خودت:>
قربون شما برم اخهه:))))
وای نویسندگیت عالیه خیلی قشنگ بود
مرسی عزیزجاننن:")
مثل همیشه عالی بود
تشکر دایی جاننن🫠
نویسنده ی موردعلاقه ی من .
:))))))))
وای مینی ..خیلی زیبا نوشتی.
مچکرمممم:">>>>>
زیبا بود
:)